Ignatiastruik

Het wordt weer eens tijd om mensen tegen zichzelf in bescherming te nemen. Deze column gaat over de ignatiastruik (Strychnos ignatia), een broertje van de al eerder beschreven braaknoot (Strychnos nux-vomica). De ignatiastruik is inheems op de Filippijnen en delen van China. Ook deze variant is een robuste klimplant, waarvan de stam bij de juiste klimatologische omstandigheden de dikte van een menselijke dij kan bereiken. De bes heeft de vorm van een olijf en wordt 'de boon van Sint Ignatius' genoemd.

Het eerste deel van de wetenschappelijke naam, Strychnos, is een verbastering is van het Griekse woord strix waarmee een mythisch wezen werd aangeduid dat gedurende de nacht schreeuwt en ondersteboven hangt (een vleermuis), maar een tweede uitleg is ‘heks’ en daardoor komen we al snel op de giftigheid van de plant: het bevat het dodelijke gif strychnine. Het tweede deel, ignatia, is de Griekse vorm van de Spaanse geestelijke Sint Ignacio de Loyola (1491-1556), de man die in 1534 de Orde der Jezuieten stichtte en de eerste en de eerste leider van die club was. Voor een paus voldoende reden om hem na zijn dood tot Sint te bevorderen.
De ignatiusstruik is giftig. Dodelijk giftig zelfs doordat de hele plant doordrenkt is van strychnine en brucine. De bessen en zaden bevatten zelfs hoeveelheden van meer dan 1%. Strychnine kent men nog wel omdat het vroeger als een zeer succesvol rattengif werd gebruikt. In misdaadromans werd het vaak toegepast als middel om lastpakken te vergiftigen. Het gebruik van strychnine is nu in Nederland verboden. Het is gewoon te giftig om te kunnen gebruiken.

Zou je toch een piepkleine hoeveelheid strychnine of het ietsjes minder giftige brucine binnen krijgen dan kun je rekenen op de volgende symptomen: eerst ervaar je een hete, bittere smaak in je mond tijdens het doorslikken, na een paar minuten al gevolgd door een gevoel dat je gaat stikken. Je krijgt problemen met ademhalen. Dan ontstaan steeds erger wordende spierspasmes en uiteindelijk trilt je hele lichaam oncontroleerbaar. Je ledematen worden stijf en onbewegelijk, terwijl je hele lichaam zo stijf als een plank wordt, maar je spieren staan zo strak dat je in een boog gaat liggen (je hielen en hoofd raken alleen de vloer). Ook in het gezicht staan alle spieren strak gespannen en je mond krijgt een zogenaamde risus sardonicus. Je hebt verschrikkelijke dorst, maar je kunt natuurlijk niet om water vragen. De patiënt probeert het uit te schreeuwen van pijn. Deze aanval neemt even in kracht af om snel door een nieuwe gevolgd te worden. De intervallen worden steeds korter en de dood is dan onvermijdelijk. Een verschrikkelijke manier om aan je einde te komen door een onmenselijk gif.

In de homeopatie gelooft men echter dat dit middel, mits onnoemelijk verdund, kan helpen bij depessiviteit, nervositeit, postnatale depressie, prementrueel syndroom, hoofdpijn, migraine, maagslijmvliesontsteking en klachten als gevolg van verdriet.

Hoe onnozel kun je zijn om te geloven dat zo'n giftige plant ooit kan helpen om dergelijke vage klachten te bestrijden. Je koopt gewoon water in een duur flesje. Niet meer en niet minder. Kwakzalvers verdienen goud aan gewoon leidingwater.

Geen opmerkingen: